Skip to content

Η αναστάσιμη γιορτή

 iKiosk

Τελευταία φορά που έγραψα σε αυτή τη σελίδα ήτανε λίγο πριν ξεσπάσουν τα “Δεκεμβριανά” (της γενιάς μου φυσικά), γνωστότερα στο διαδίκτυο και ως griots.

Σ’ ακολουθώ

Με είχαν συνεπάρει οφείλω να ομολογήσω. Τα ακολούθησα στενά. Όχι στο δρόμο, αλλά ούτε και από τον καναπέ του σαλονιού μου. Τα ακολούθησα κυρίως απο την καρέκλα του γραφείου μου. Τα ακολούθησα ψηφιακά. Με το που έσκασαν οι πρώτες αναταραχές, άρχισα αυτόματα και το ασταμάτητο search για #griots σε blogs και twitter. Και έτσι, αντί να κάνω follow τα παιδιά στους δρόμους, έκανα follow όσουν αναμετέδιδαν και σχολίαζαν online το λυσσασμένο πάρτι των εφήβων στους δρόμους της Αθήνας.

Η αναστάσιμη γιορτή στους δρόμους της Αθήνας

Christmas Tear Gas Όλη η Ελλάδα εκείνες τις ημέρες είχε ένα χρώμα Αναστάσημο. Το όλο σκηνικό είχε μια ατμόσφαιρα σχεδόν θρησκευτική. Όλα ξεκίνησαν με την θυσία ενός άσπηλου νέου, συνέχισαν με λαϊκό προσκύνημα στον τόπο της θυσίας, εικονίσματα, αφιερώματα, ολονύχτιες, επιτάφιο… και φυσικά την Αναστάσιμη εκρηκτική γιορτή. Μια γιορτή με πέτρες, μολότοφ και το απαραίτητο ανθρωποκυνηγητό απο τους ένστολους Ρωμιούς. Για την αποκορύφωση της γιορτής είχαμε και το κάψιμο του βασιλιά καρνάβαλου, μεταμφιεσμένου σε χριστουγεννιάτικο δέντρο στο κέντρο της πλατεία Συντάγματος.

Τα κοινωνικά δίκτυα

Όλοι για ένα μήνα ήμασταν σε εγρήγορση, ανεξαρτήτως θέσης απέναντι στα γεγονότα. Πέραν απο ιδεολογικές τοποθετήσεις – που ναι, ακόμα και αυτές ξαναήρθαν στη μόδα! – υπήρχε μια γενική αίσθηση οτι δεν ζούμε μια από τα ίδια, οτι κάτι συμβαίνει και ότι όλο αυτό κάπου θα βγάλει. Και επειδή δεν είναι του παρόντος (και βασικά δεν νομίζω και ότι είμαι ικανός να αναλύσω τώρα το τι συνέβη ακριβώς στα “Δεκεμβριανά” του 2008), θα σταθώ μόνο στο οτι τα griots βοήθησαν πολύ στο να στεριώσει στη συνείδηση των ελλήνων η αίσθηση οτι ζούμε σε μια χαοτική μητρόπολη και η καθημερινότητά μας υιοθετεί σύγχρονες μεθόδους επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης.

Για ένα μήνα θυμάμαι (λες και ήταν κάποτε, παλιά, σε μια άλλη εποχή) τα wifi, τα sms και τα 3g πήραν φωτιά. Τα ηλεκτρονικά μηνύματα και οι πέτρες στους δρόμους έπεφταν σχεδόν συντονισμένα. Τα social networks, μεσα σε λίγες μόνο ημέρες, μεταμορφώθηκαν απο ένα trend για ολίγους, σε μια νέα μαζική πραγματικότητα, με όλα τα χρώματα και όλες σχεδόν τις αποχρώσεις της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.

Τον Δεκέμβριο του 2008 το facebook σταμάτησε να είναι αποκλειστικά ένας χώρος ηλεκτρονικής σαχλαμάρας και το twitter ένα chat room για λίγους geeks και bloggers. Τα social networks άρχισαν να γίνονται κατ’ ουσίαν κοινωνικά. Άρχισαν σχεδόν μαζί με τις διαδηλώσεις να γίνονται και αυτά πολύχρωμα και μαζικά.

Η ηλεκτρονική προέκταση της συνείδησής μας

Σιγά-σιγά, άρχίσαμε να συμφιλιωνόμαστε με την έκθεση. Δεν φοβόμαστε πλέον την καταγραφή μιας στιγμής ή μίας σκέψης. Αρχίσαμε να δεχόμαστε οτι το internet είναι η τεχνητή προέκταση της συνείδησής μας, όπως τα εργαλεία και οι μηχανές είναι η τεχνητή προέκταση των άκρων μας.

Ο πάγος νομίζω έσπασε και τώρα το δίκτυο αρχίζει να αποκτά την ζεστασιά των σκέψεών μας. Τώρα μόλις το interent αρχίζει να πέρνει τις πραγματικές του διαστάσεις, τις διαστάσεις δηλαδή που θα του δίνει κάθε μέρα ο καθένας από εμάς.

Και το ζητούμενο όπως πάντα είναι να μην φοβάσαι.

Χαλάρωσε και απόλαυσε τους φίλους σου με άλλο ένα τρόπο, με άλλο ένα μέσο. Οι άνθρωποι όπως βλέπεις συνεχίζουν να επικοινωνούν όσο πραγματικά έχουν ανάγκη, όπως γινόταν πάντα. Η συνδεσμολογία μόνο έχει αλλάξει. Τα δεδομένα που διακινούνται είναι στην ουσία τους τα ίδια. Όπως πάντα έτσι και τώρα, άνθρωποι μιλούν με ανθρώπους, εκτίθονται, κρύβονται και ανταλλάσσουν.

Και όλα μπλέκονται γλυκά και άγριεμένα
Και όλα θα είναι εκτός ελέγχου
και όλα θα είναι λογικά.

Όταν πεθάνω θέλω να γίνω πορσελάνη!

Όταν είσαι μικρός συνήθως λες τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις και όλοι να σε καμαρώνουν. Ή έστω σε κοιτούν με διακριτική απορία, αν λες ότι θέλεις να γίνει φυσιοδίφης, όπως εγώ, που νόμιζα οτι θα περάσω την ζωή μου κάνοντας βόλτες σε ζούγκλες σαν αυτούς τους τύπους στα ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ. Όταν όμως έχεις μεγαλώσει τι περιθώρια έχεις για τέτοιες βαρυσήμαντες δηλώσεις; Ή θα παλιμπεδίζεις κάνοντας κάθε τόσο ανακοινώσεις για μια νέα αρχή ή… θα σκέφτεσαι τι θα γίνεις όταν πλέον οι τρεις διαστάσεις του μάταιου τούτου κόσμου δεν θα σε έχουν πλέον και τόση ανάγκη.

Εμένα ή “άλλη διάσταση” δεν με απασχόλησε σχεδόν ποτέ, όμως το δημιουργικό ταλέντο ενός συμπολίτη μου απο το Σιάτλ με έκανε να σκεφτώ ότι το ρέκβιεμ της ματαιοδοξίας μου μπορεί να έχει κάποιο ενδιαφέρον και να πιάνει και πολύ λίγο χόρο. Που να φτιάχνεις πυραμίδες τώρα με αυτή την κρίση…

Δες αυτό το βίντεο και θα καταλάβεις την χαριτωμένη ιδέα που μπήκε στο πολυτάραχο μυαλό μου.

Τον Charls Krafft τον γνώρισα το 2004 στο Δουβλίνο. Ήμασταν και οι δύο εκεί για το NSK Event που είχε διοργανωθεί στα πλαίσια των εορτασμών για το καλωσόρισμα των νέων κρατών στην Ευρωπαϊκή ένωση. Ένα από τα νέα κράτη ήταν και η Σλοβενία η οποία χάρη σε μια χαρισματική πρέσβειρα που είχε τότε στην Ιρλανδία  είχε καλέσει όλους τους καλλιτέχνες του NSK να διοργανώσουν ένα πενθήμερο event με συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις, ομιλίες, συζητήσεις, πάρτι και φυσικά ένα γραφείο διαβατηρίων για  τους νέους πολίτες του κράτους NSK στο οποίο και εγώ και ο Charly προσφέρουμε τις διπλωματικές μας υπηρεσίες. Απο τότε μέχρι σήμερα με τον Charles ανταλλάσσουμε εικόνες, ιδέες, αντικείμενα και μουσικές. Και ναι, πρέπει να το παραδεχτώ πως έχει καταφέρει μια φορά να με σοκάρει: μου ζήτησε να του στείλω cd της Τσαλιγοπούλου και με ρώτησε αν τα έχει με εκείνον τον Νταλάρα! Είσαι ακόμα εδώ; Χαλάρωσε. Ο άνθρωπος έχει μεγαλώσει σε κοινόβια παρέα με τους γνωστούς άγνωστους της δυτικής ακτής, να μην αρχίσουμε και τα κουτσομπολιά τώρα, καταλαβαίνεις. Θα σου πω μονάχα οτι κάποτε ζούσε επάνω σε ένα δέντρο και οτι είναι εξάδελφος της Γκρέης Σλικ και αν δεν σου λέει τίποτα ούτε αυτό, τότε ας μείνουμε στην αρχική ιδέα της κουβέντας μας. Όταν πεθάνω θέλω αυτός ο άνθρωπος να κάνει την στάχτη μου πορσελάνη. Για το σχέδιο υπάρχουνε ήδη κάποιες ιδέες, αλλά αυτό που προηγείται είναι να τον κρατήσουμε στην ζωή τουλάχιστον για 1000 χρόνια ακόμα γιατί δεν σκοπεύω να την κάνω σύντομα… περνάω καλά και όσο με ζητάει το κοινό μου θα μένω και εγώ μαζί σας.

Ο παιδικός μου Μάρτυρας του Ιεχωβά

Όταν ήμουν στο δημοτικό είχα ένα συμμαθητή που είχε πολύ πλάκα. Βασικά κάναμε παρέα γιατί ήταν όλη μέρα μέσα στη μαλακία. Και εκείνη την εποχή ήταν ίσως ο πιο δημιουργικός απο όλους μου τους συμμαθητές. Έφτιαχνε μόνος του φιγούρες του καραγκιόζη και έδινε παραστάσεις. Μιλάμε για πολύ προσεγμένη δουλειά, επαγγελματικότατη. Μόλις ετοίμαζε τις φιγούρες διάλεγε ένα έργο του καραγκιόζη και οργανώναμε παραστάσεις στην ταράτσα του σπιτιού του. Εγώ βασικά δεν εκανα τίποτα ουσιαστικό, μόνο δημόσιες σχέσεις. Κερνούσαμε και πορτοκαλάδα θυμάμαι. Υπήρχε όμως ένα προβληματάκι: τα μεσημέρια έπρεπε να κλειστεί στο σπίτι με τον πατέρα του για να διαβάσουν όλοι μαζί την βίβλο. Ο πατέρας του ήταν ένας απόμακρος άνθρωπος, βασικά το αντίθετο του γιου του, βλοσυρός και αγέλαστος.

Όταν κατάλαβα οτι ήταν Μάρτυς του Ιεχωβά τσίτωσα άγρια. Δεν με ενόχλησε καθόλου, το αντίθετο, μου έδινε μια ευκαιρία για να ψάξω κάτι καινούριο, κάτι που απεχθανόντουσαν όλοι και εγώ είχα την ευκαιρία να το ψάξω από πρώτο χέρι και μάλιστα το χέρι ενός φίλου. Μερικά απογεύματα τον έβαζα να μου κάνει κήρυγμα. Τον ρωτούσα τα πάντα και δεν του αντιμιλούσα ποτέ. Το άκουγα να μου λέει τις ιστορίες απο την βίβλο και νομίζω πως αυτή ήταν η πρώτη επαφή μου με τον υπαρκτό σουρεαλισμό. Μου φαινόταν τόσο απίστευτο που η μόνη στιγμή της ημέρας που σταματούσε να γελάει ήταν για να πει τις πιο αστείες ιστορίες που είχα ακούσει στη ζωή μου. Και οι ορθόδοξοι έλεγαν παρόμοιες ή ακόμα και τις ίδιες βλακείες, αλλά είχα την εντύπωση (τότε) ότι κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν τις έπαιρνε στα σοβαρά. Και τώρα ξαφνικά είχαν ένα φίλο που μου φαινόταν έξυπνος, δημιουργικός, γεμάτος όρεξη για ζωή και χαβαλέ, που του έκανες μια ερώτηση για την θρησκεία και ξαφνικά γινότανε σαν τους γονείς του. Έχανε ξαφνικά το χιούμορ του, το χαμόγελό του… Αλλά δεν με ξενέρωνε αυτό, αντίθετα. Ήταν ο μόνος φίλος στη γειτονιά μας που δεν έκανε τον σταυρό του και για μένα αυτό φαινόταν από μόνο του επαναστατικό! Ακόμα και τα κουκουδοπαίδια, εμείς δηλαδή οι γόνοι των αριστερών οικογενειών, στην ουσία ήμασταν όλοι ένα με όλους. Ένα έθνος, μια θρησκεία και μια σούζα όλοι στην πρωινή την προσευχή. Εκείνος όμως ήταν κάτι διαφορετικό.

Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι πως ο δάσκαλός μας στην 6η δημοτικού, ένα ανθρωπάκι απο την Κρήτη, κλασικός Πασόκος του ’80, είχε καλέσει την μητέρα μου για να της πει να μας απομακρύνει γιατί φοβόταν λέει μην γίνω και εγώ Ιαχωβάς. Η μητέρα μου τότε δεν μου είπε τίποτα, την ανησυχία του δασκάλου μας την έμαθα σχετικά πρόσφατα κάνοντας την σχετική πλάκα.

Αλλά κάποια στιγμή τον βαρέθηκα. Βασικά νομίζω ότι κάποια στιγμή οι γονείς του του τα έκοψαν όλα. Ο παραστάσεις του καραγκιόζη απαγορεύτηκαν και οι πλάκες μας άρχισαν να γίνονται σπανιότερες και έχω την εντύπωση, ενωχικές. Τελειώνοντας και το γυμνάσιο χαθήκαμε τελείως. Όταν μετά απο χρόνια τον ξαναείδα κάπου τυχαία ήταν ένας άλλος. Ένας άχρωμος χαρτογιακάς, προφανώς ένας στρατευμένος ιεροκήρυκας. Πρεζάκι να τον είχα δει ίσως να μην σοκαριζόμουν τόσο. Αλλά ας ελπίσουμε ότι περνάει καλά. Θέλω να πιστεύω ότι μέσα του δίνει ακόμα παράσταση ένας καραγκιόζης που γελάει δυνατά, όχι λοβοτομημένα σαν τις εικόνες των φυλλαδίων που μοιράζει.

ΥΓ. Την συγκεκριμένη εικόνα μου την έστειλε σήμερα ένας φίλος και είναι από φυλλάδιο των Μαρτύρων του Ιεχωβά στα Πακιστανικά. Μιλάμε για συλλεκτικό κομμάτι δηλαδή.
Μία απο τις ωραιότερες εικόνες της τέχνης των καλλιτεχνών του Ιεχωβά μπορείτε να δείτε εδώ.

Πως θα ήταν άραγε η pop με ολίγο περιεχόμενο;

Αν αναρωτιέσαι και εσύ τι θα ήταν η pop αν δεν ήταν μια τσιχλόφουσκα που σκάει, νομίζω πως έχω κάτι που θα σε ενδιαφέρει. Είναι η νέα δουλειά της Grace Jone. Δες το βίντεο που λανσάρισε τον Ιούλιο στο YouTube σαν προάγγελο του νέου της άλμπουμ και θα καταλάβεις:

Έχω την εντύπωση οτι αν το φιλοθεάμον κοινό της δεκαετίας του 90 δεν ήταν κουρασμένο από τις πρόσφατες ακρότητες της Punk του 80 ή τις αβάστακτες ποιότητες της Rock του 70 θα είχε αναδείξει καλλιτέχνες σαν την Grace Jones σε πρωθιέριες της Pop και δεν θα είχε γαντζωθεί πάνω σε βιονικές Μαντόνες. Ή πάλι ίσως μια διασκεδάστρια δεν είναι και τόσο καλό να έχει ένα δυνατό προσωπικό στιλ όπως η Grace Jones. Ο κόσμος το βαριέται αυτό. Είναι αχόρταγος. Θέλει ποσότητες τεράστιες και ταχύτητες τρελές. Θέλει προσωπικότητες που αλλάζουν την εικόνα τους σαν ανελέητο ζάπινγκ από τον καναπέ της σαλονοτραπεζαρίας. Θέλει κάτι προκλητικό σε οικογενειακή συσκευασία. Και αυτό ακριβώς προσφέρει η φίλτατη Μαντόνα που σήμερα έχει για πάρτη της ένα Ολυμπιακό στάδιο που με δυσκολία χωράει τους αλλόφρονες πιστούς της.

Από αύριο τα Ελληνικά μπλοκς θα γεμίσουν με αναφορές, κριτικές και φωτογραφίες από το σόου της βασίλισας. Αν κουραστείς να διαβάζεις τα ίδια και τα ίδια, σου έχω μια κριτική για την νέα δουλειά της Grace Jones, Corporate Cannibal. Παλιότερες δουλειές της μπορείς να κατεβάσεις (παράνομα φυσικά) από εδώ. Για το τελευταίο άλμπουμ της Hurricane θα πρέπει να περιμένεις λίγο μιας και θα κυκλοφορήσει μέσα στον Οκτώβριο, εκτός και αν είσαι πολύ καλός μαζί μου…