Skip to content

Η αναστάσιμη γιορτή

 iKiosk

Τελευταία φορά που έγραψα σε αυτή τη σελίδα ήτανε λίγο πριν ξεσπάσουν τα “Δεκεμβριανά” (της γενιάς μου φυσικά), γνωστότερα στο διαδίκτυο και ως griots.

Σ’ ακολουθώ

Με είχαν συνεπάρει οφείλω να ομολογήσω. Τα ακολούθησα στενά. Όχι στο δρόμο, αλλά ούτε και από τον καναπέ του σαλονιού μου. Τα ακολούθησα κυρίως απο την καρέκλα του γραφείου μου. Τα ακολούθησα ψηφιακά. Με το που έσκασαν οι πρώτες αναταραχές, άρχισα αυτόματα και το ασταμάτητο search για #griots σε blogs και twitter. Και έτσι, αντί να κάνω follow τα παιδιά στους δρόμους, έκανα follow όσουν αναμετέδιδαν και σχολίαζαν online το λυσσασμένο πάρτι των εφήβων στους δρόμους της Αθήνας.

Η αναστάσιμη γιορτή στους δρόμους της Αθήνας

Christmas Tear Gas Όλη η Ελλάδα εκείνες τις ημέρες είχε ένα χρώμα Αναστάσημο. Το όλο σκηνικό είχε μια ατμόσφαιρα σχεδόν θρησκευτική. Όλα ξεκίνησαν με την θυσία ενός άσπηλου νέου, συνέχισαν με λαϊκό προσκύνημα στον τόπο της θυσίας, εικονίσματα, αφιερώματα, ολονύχτιες, επιτάφιο… και φυσικά την Αναστάσιμη εκρηκτική γιορτή. Μια γιορτή με πέτρες, μολότοφ και το απαραίτητο ανθρωποκυνηγητό απο τους ένστολους Ρωμιούς. Για την αποκορύφωση της γιορτής είχαμε και το κάψιμο του βασιλιά καρνάβαλου, μεταμφιεσμένου σε χριστουγεννιάτικο δέντρο στο κέντρο της πλατεία Συντάγματος.

Τα κοινωνικά δίκτυα

Όλοι για ένα μήνα ήμασταν σε εγρήγορση, ανεξαρτήτως θέσης απέναντι στα γεγονότα. Πέραν απο ιδεολογικές τοποθετήσεις – που ναι, ακόμα και αυτές ξαναήρθαν στη μόδα! – υπήρχε μια γενική αίσθηση οτι δεν ζούμε μια από τα ίδια, οτι κάτι συμβαίνει και ότι όλο αυτό κάπου θα βγάλει. Και επειδή δεν είναι του παρόντος (και βασικά δεν νομίζω και ότι είμαι ικανός να αναλύσω τώρα το τι συνέβη ακριβώς στα “Δεκεμβριανά” του 2008), θα σταθώ μόνο στο οτι τα griots βοήθησαν πολύ στο να στεριώσει στη συνείδηση των ελλήνων η αίσθηση οτι ζούμε σε μια χαοτική μητρόπολη και η καθημερινότητά μας υιοθετεί σύγχρονες μεθόδους επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης.

Για ένα μήνα θυμάμαι (λες και ήταν κάποτε, παλιά, σε μια άλλη εποχή) τα wifi, τα sms και τα 3g πήραν φωτιά. Τα ηλεκτρονικά μηνύματα και οι πέτρες στους δρόμους έπεφταν σχεδόν συντονισμένα. Τα social networks, μεσα σε λίγες μόνο ημέρες, μεταμορφώθηκαν απο ένα trend για ολίγους, σε μια νέα μαζική πραγματικότητα, με όλα τα χρώματα και όλες σχεδόν τις αποχρώσεις της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.

Τον Δεκέμβριο του 2008 το facebook σταμάτησε να είναι αποκλειστικά ένας χώρος ηλεκτρονικής σαχλαμάρας και το twitter ένα chat room για λίγους geeks και bloggers. Τα social networks άρχισαν να γίνονται κατ’ ουσίαν κοινωνικά. Άρχισαν σχεδόν μαζί με τις διαδηλώσεις να γίνονται και αυτά πολύχρωμα και μαζικά.

Η ηλεκτρονική προέκταση της συνείδησής μας

Σιγά-σιγά, άρχίσαμε να συμφιλιωνόμαστε με την έκθεση. Δεν φοβόμαστε πλέον την καταγραφή μιας στιγμής ή μίας σκέψης. Αρχίσαμε να δεχόμαστε οτι το internet είναι η τεχνητή προέκταση της συνείδησής μας, όπως τα εργαλεία και οι μηχανές είναι η τεχνητή προέκταση των άκρων μας.

Ο πάγος νομίζω έσπασε και τώρα το δίκτυο αρχίζει να αποκτά την ζεστασιά των σκέψεών μας. Τώρα μόλις το interent αρχίζει να πέρνει τις πραγματικές του διαστάσεις, τις διαστάσεις δηλαδή που θα του δίνει κάθε μέρα ο καθένας από εμάς.

Και το ζητούμενο όπως πάντα είναι να μην φοβάσαι.

Χαλάρωσε και απόλαυσε τους φίλους σου με άλλο ένα τρόπο, με άλλο ένα μέσο. Οι άνθρωποι όπως βλέπεις συνεχίζουν να επικοινωνούν όσο πραγματικά έχουν ανάγκη, όπως γινόταν πάντα. Η συνδεσμολογία μόνο έχει αλλάξει. Τα δεδομένα που διακινούνται είναι στην ουσία τους τα ίδια. Όπως πάντα έτσι και τώρα, άνθρωποι μιλούν με ανθρώπους, εκτίθονται, κρύβονται και ανταλλάσσουν.

Και όλα μπλέκονται γλυκά και άγριεμένα
Και όλα θα είναι εκτός ελέγχου
και όλα θα είναι λογικά.

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *
*
*